به گزارش انشاگو، شب زیبای خداوند فرارسیده است؛ شبی که در دل هر انسانی گناهی همچون تاریکی آسمان را به رنگ سیاه می‌سازد و لکه‌های سفیدی در آسمان دیده می‌شود که گویا برای زیباتر کردن شب به کار گرفته شده‌اند.
آسمان مانند دوستی است که با شب و روز در آغوش یکدیگر محاصره شده و راه فراری ندارد جز اینکه با هر دو زندگی خود را سپری کند.
صداقت را می‌توان در چشمان آسمان دید، زیرا در دوستی با روز و شب تبعیضی قائل نمی‌شود.
آسمان آن قدر پهناور است که انسان تصور می‌کند در برابر او قد و اندازه‌ای ندارد. خورشید طلایی یکی از دوستان آسمان است که دوام این دوستی با روز را تقویت می‌کند؛ روز و شب دریایی از معنا هستند که ما انسان‌ها قادر به درک آن نیستیم و آن‌ها را دو دشمن بیش نمی‌دانیم؛ در عین حال، دوستی این دو از عشق میان لیلی و مجنون نیز فراتر است.
ماه نیز خود را جزو شب می‌داند؛ شب با زیبایی بی‌پایان ماه به نمایش می‌آید و خورشید نیز زیبایی را در زندگی روز معنا می‌بخشد و زندگی را زیباتر می‌کند.
به نظر من شب زیباتر است؛ زیبایی‌ای که انگار از درون به مردم عرضه می‌شود و با انسان‌ها هم‌دل است.
ستاره‌ها محرم راز برخی انسان‌ها شده‌اند و برخی ستاره‌ها را نماد خود در آسمان می‌دانند.
شب و روز، خورشید و ماه و ستارگان همگی جهان زیبای آفرینش خداوند را می‌سازند و موجب زیبایی و عاطفی شدن جهان هستی می‌شوند. بیاییم ما انسان‌ها نیز همچون شب و روز باشیم و نهال محبت و دوستی را در دل یکدیگر بکاریم.